Veliko de (još neodređeon, prvobitno), smatra se, izvire iz dau-a (emanacija). U svojem još izvornom/prvobitnom stanju de je usko povezano s dau-om; kao manifestirano dau uvijek slijedi dau. Dau je bezlično, nevidljivo, maglovito, sjenovito. Ali u tome miruje ono što se može oblikovati, snaga sjemena, koja pouzdano stvara uvijek isto biće s uvijek istom biti. Iz dau-a neprestano proizlaze (manifestiraju se) vrste, nazvane bezbrojne stvari koje proizlaze iz pramajke (usporedi 1. i 52. poglavlje). Kroz to (zadnji red) bez dvojbe znači kroz dau. 52. poglavlje govori: tko je vidio pramajku, kroz nju prepoznaje njenu djecu. Tajna stvari postaje vidljiva onome tko ne gleda, a ipak može stvari nazvati imenom (47. poglavlje). Pojam ime ovdje je u potpunosti zadržao svoj magični sadržaj. Da bi se ljudska vrsta mogla dovesti natrag k jednakosti, treba odstraniti osamostaljena imena, koja postadoše samodopadna (poglavlje 32). To znači da treba odstraniti svako svjesno diferenciranje koje pojedinca ili grupu uzdiže iznad vrste ili izdvaja iz velikog klana. Imena ovdje imaju još jedno značenje; kao magično ime ono je identično s de-om pojava. Ime je temelj magičnog pozivanja. Poznavanje imena daje moć nad njegovim nosiocem. U 2. dijelu Novalis-ovog (Friedrich von Hardenberg) „Ofterdingen“ u „Pjesmi Astralis“ nalazimo čudne paralele magici i mistici dauista. Stihovi (od prilike) govore:

      Kad više nisu brojke i figure
      Ključ svake kreature,
      Kad oni koji pjevaju i ljube
      Znaju više od dubokih znanstvenika,
      Kad se svijet u slobodan život
      I natrag u svijet vraća,
      Kad se tada opet svjetlo i sjena
      Ujedine u istinsku jasnoću
      I kad se u bajkama i pjesmama
      Prepozna istinite priče (opise) svijeta,
      Odletjet će pred jednom tajnom riječi
      Cijelo preokrenuto biće.

Za razliku od de-a, koje se može materijalno manifestirati, dau ostaje uvijek nevidljivo i nematerijalno. Dau je pogonska sila kod manifestacije onoga što se može oblikovati i pojavljuje se u svojevrsnim svojstvima i sadržajima postojanja, u biću svih stvari. Tako se još neoblikovano ostvaruje kroz de.
Pored posebnih značenja koja su mu pripala u Dau De Đing-u, Kinezi de upotrebljavaju tradicionalno u smislu vrlina. Vrline, moralne i duhovne kvalitete čovjeka nisu neposredno vidljive, ali se manifestiraju u njegovom djelovanju i nastupanju. U smislu Lao Dse-a, veliko de jasno se pokazuje u svojstvenoj snazi života svake vrste i oblikovanju neograničenih varijacija neljudskog svijeta postojanja. Žaba se ponaša potpuno drukčije od ptice, način postojanja vulkana je drukčiji od načina postojanja mora. Ali sva bića i stvari imaju udio u velikom de, u izvornoj snazi oblikovanja. Istodobno posjeduju svoje vlastito specifično de koje ih, slijedeći dau, prevodi iz još neoblikovanog, iz pra-dna, iz majčinog krila u svijet oblikovanog.
U ovom, a u 14. poglavlju samo naznačeno, Lao Dse očigledno pokušava razložiti svoju predodžbu o latentnom postojanju stvari prije njihovog oblikovanja u materijalnom svijetu: u sjenovitom, maglovitom, neizrecivom dau-u. U sjenovitom, maglovitom, nevidljivom i još potpuno neoblikovanom miruje ono što je sposobno biti/postati oblikovano, što silom teži oblikovanju, rasklapanju (explicatio). U stvarnosti ono tek postaje zamjetljivo kada dobije vitalnu snagu sjemena: de - snagu kojom se u svijetu pojava manifestira ono, što je oblikovano u nematerijalnom svijetu.
Dr. Li Dau-hsjang slijedi zamisli Lao Dse-a i Guan Dse-a o nastanku stvarnog svijeta: „Neoblikovano či može proizvesti bezbroj oblikovanih stvari jer neoblikovano sadrži oblikovano. Ništa (ne postojeće) nije apsolutno prazno nego je bezlično ništa, još neoblikovano ništa. Stoga imamo jedinstvo nepostojećeg i postojećeg.“