STARI GRAD OKIĆ

5 km južno od Samobora jedinstven je među srednjovjekovnim plemickim gradovima kontinentalne Hrvatske ne samo po prelijepom svom položaju i visokom stupnju sacuvanosti njegovih dijelova, vec i po znacaju koji taj grad ima s obzirom da njegove strukture velikim dijelom pripadaju romanickom razdoblju (XI-XII. st.).Poput vjecnog stražara stoji na rubu pokupske i savske doline štiteci sjeverozapadnu Hrvatsku od tatarskih i turskih napada. Okic se spominje prvi puta 1193. u listini biskupa Kalana, a pretpostavlja se da zidine starog grada sežu još dalje u prošlost, možda u vremena kad su Hrvati nastanili ovo područje. Od kraja 16. stoljeca Okic je napušten i zapušten. Posjecuju ga znatiželjnici, izletnici lovci te planinari koji su nakon smrti posljednjeg Erdödyja 1922. postali njegovi vlasnici i cuvari.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

V

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Text Box: OKIĆ-GRAD, stari feudalni kastrum, utvrđeni grad, jedan od najstarijih utvrđenih gradova Hrvatske i jedan od najvrednijih spomenika hrvatskog srednjevjekovnog graditeljstva. Taj feudalni grad, čije su zidine i kule još tako dobro očuvane, moguće je istraživati i sačuvati kao spomenik povijesti i graditeljstva . Vrlo je istaknut položaj Okić-grada, prava romanička pozicija, kamenita glavica brijega, kao odrezana od Plešivičke gore. Njegov je poližaj i određivao tlocrnu sliku grada, a tlocrt odaje i vrijeme nastanka. Grad ima dva dijela: donji ulazni i gornji, više stambeni dio gradskog prostora, ali i treći sakralni dio, gradsku kapelu. tu je posebno istaknut položaj gradske vodospremnice, koja djeluje popout kule, a položaj joj je takav da je očito imala i obrambenu zadaću. Njegovi su graditelji i gospodari bili plemići Okički.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VLASNICI OKIĆA SU BILI:

 

Jaroslav Okićki

        Spominje se od 1193. godine

        To je bio njegov posjed

 

Ivan 2. Okićki

         od 1349. godine

         Bio je posljednji potomak Okićkih

 

Babonić

 Do 1393. godine

 

Kralj Sigismund

         

Toma Bevenjud

Od 1393. godine

         Kupio ga od Ivana 2. Okićkog

 

Martin Frankopan Tržački

          Od 1416. godine

          Kupio ga od Tome Bevenjuda

 

Kralj

    Od 1470. godine

 

Ivan Horvat od Saga

          

Toma Bakac-Erdödy

   Do 1575. godine

 Kupio ga od Ivana Horvata

 

Porodica Pallavičini

   Kupili ga

 

Od 1616. godine spominje se kao ruševina